Dbajmy o środowisko naturalne i nasze najbliższe otoczenie!

W związku z trwającym okresem wiosennym przypominamy o zakazie wypalania roślinności na polach, łąkach, pastwiskach, nieużytkach, rowach, pasach przydrożnych, szlakach kolejowych lub w strefie torfowisk i trzcin. Wypalanie traw i zarośli jest prawnie zabronione. Jest to jeden z  najbardziej brutalnych sposobów niszczenia środowiska naturalnego.

Wypalanie roślinności powoduje wielkie szkody w środowisku:

• pożary wywołane przez podpalaczy mogą przenieść się do zabudowań mieszkalnych, co powoduje duże niebezpieczeństwo zdrowia oraz życia ludzi i zwierząt,
• w pożarach giną ptaki oraz niszczone są miejsca lęgowe wielu ptaków gnieżdżących się na ziemi lub w strefie krzewów,
• wypalanie traw powoduje niszczenie pożytecznych owadów, co w konsekwencji powoduje obniżenie plonów roślin,
• giną zwierzęta domowe i leśne, które przypadkowo znajdują się w zasięgu pożaru,
• płomienie niszczą miejsca bytowania zwierzyny łownej, m. in. bażantów, kuropatw, zajęcy, saren,
• w płomieniach ginie wiele pożytecznych kręgowców, m. in. żaby, jaszczurki, krety, jeże, zające, lisy, nornice, ryjówki i inne drobne gryzonie oraz bezkręgowców, m. in. dżdżownice, które użyźniają glebę, pająki, wije i inne owady

• pożary wywołane podpalaniem traw są głównym i najczęstszym zagrożeniem dla naszych lasów, ogień szybko rozprzestrzenia się na duże połacie cennych drzewostanów, po pożarze las odradza się przez dziesiątki lat,
• powstający dym podczas wypalania roślinności może być przyczyną wypadków samochodowych, zwłaszcza w pobliżu dróg,
• wypalanie traw powoduje wyjaławianie gleby.

Wypalania traw i wszelkiej roślinności zabraniają:

• ustawa z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (tekst jednolity z 2009 roku Dz. U. Nr 151, poz. 1220), w tym art. 124 mówiący, że „zabrania się wypalania łąk, pastwisk, nieużytków, rowów, pasów przydrożnych, szlaków kolejowych oraz trzcinowisk i szuwarów” i art. 131 mówiący, że każdy kto wypala łąki, pastwiska, nieużytki, rowy, pasy przydrożne, szlaki kolejowe, trzcinowiska lub szuwary podlega karze przewidzianej w ustawie;
• ustawa z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. Nr 56, poz. 679 ze zm.), w tym art. 30 ust. 3 mówiący, że „w lasach oraz na terenach śródleśnych, jak również w odległości do 100m od granicy lasu, zabrania się działań i czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo, a w szczególności: rozniecania ognia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez właściciela lasu lub nadleśniczego, korzystania z otwartego płomienia, wypalania wierzchniej warstwy gleby i pozostałości roślinnych”.
• zgodnie z art. 82 § 3 i 4 ustawy z dnia 20 maja 1971r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. Nr 109, poz. 756 ze zm.), „kto na terenie lasu, na terenach śródleśnych, na obszarze łąk, torfowisk i wrzosowisk, jak również w odległości do 100 m od nich roznieca ogień poza miejscami wyznaczonymi do tego celu albo pali tytoń, z wyjątkiem miejsc na drogach utwardzonych i miejsc wyznaczonych do pobytu ludzi oraz kto wypala trawy, słomę lub pozostałości roślinne na polach w odległości mniejszej niż 100 m od zabudowań, lasów, zboża na pniu i miejsc ustawienia stert lub stogów bądź w sposób powodujący zakłócenia w ruchu drogowym, a także bez zapewnienia stałego nadzoru miejsca wypalania” podlega karze przewidzianej w ustawie.